Mogę wykorzystać w artykule tę historię o zaginionym psie?

Dlaczego szkolenia medialne są ważne dla rzeczników prasowych? Bo każdy wywiad dla mediów jest okazją do kontaktu z dużą publicznością – czytelnikami, słuchaczami lub widzami.

To oczywiste, że nikt nie chce powiedzieć czegoś, co zaszkodzi jego firmie. Ale brak doświadczenia i przygotowania oraz stres i świadomość odpowiedzialności za każde słowo robią swoje.

Oto trzy błędy popełniane najczęściej w wywiadach dla mediów przez nawet doświadczonych rzeczników prasowych:

1. Uważają, że wywiad polega wyłącznie na odpowiadaniu na pytania reportera.

W czasie pierwszych ćwiczeń przed kamerą większość rzeczników prasowych myśli wyłącznie o najlepszych odpowiedziach: pytanie i dobra odpowiedź, pytanie i lepsza odpowiedź, pytanie i jeszcze lepsza odpowiedź.

Odpowiedzi są ważne, ale w udanym wywiadzie idzie o coś więcej. Kontakt z reporterem jest wyjątkową okazją do opowiedzenia historii, która może zainteresować klientów, konsumentów, inwestorów i pracowników.

Każde pytanie daje pretekst do opowiedzenia ciekawej historii. Na przykład:

Reporter: Co robi wasza firma?

Rzecznik prasowy: "Jesteśmy największym w kraju producentem elektronicznych obroży dla psów. Nasz główny zakład znajduje się w Opolu. Mamy obecnie 10 tysięcy klientów."

To nie jest zła odpowiedź, ale może być lepsza. Na przykład:

Reporter: "Co robi wasza firma?"

Rzecznik prasowy: "Trzy lata temu założycielowi naszej firmy zaginął na spacerze pies. Cała jego rodzina bardzo to przeżyła. Właśnie wtedy pomyślał o obroży z mikronadajnikiem umożliwiającym lokalizację przez satelitę zagubionego zwierzęcia. Sprzedaliśmy do tej pory ponad 10 tysięcy elektronicznych obroży, dzięki którym udało się odnaleźć ponad 500 zaginionych psów."

W tej odpowiedzi fakty nie są najważniejsze, ale historia o tym jak powstała firma i jaka jest jej misja.

2. Mówią tylko o swojej firmie i jej produktach.

Reporterów interesują aktualne trendy i to jak zmieniają życie ludzi. Dobry rzecznik prasowy potrafi nie tylko przedstawić cechy i funkcje produktu, ale także wyjaśnić jak wykorzystanie konkretnego trendu lub problemu (na przykład psy gubiące się na spacerze) pomogło odnieść rynkowy sukces.

W rozmowie z reporterem trzeba uwzględnić jego percepcję i wiedzę o produkcie i branży. Rzecznik prasowy, który potrafi mówić prosto o skomplikowanych sprawach jest dla reportera nie tylko źródłem cennych informacji, ale także wiarygodnym ekspertem.

3. Nie wiedzą co mogą i czego nie mogą powiedzieć reporterowi.

Kiedy pytamy o dane finansowe, konkurencję i klientów uczestnicy szkolenia medialnego często zaczynają się jąkać i czerwienić. Nie wiedzą czy mogą ujawnić te dane lub nie znają dokładnych liczb.

Reporterzy mogą pytać o wszystko, ale to nie znaczy, że otrzymają wszystkie informacje. Zespół PR powinien opracować zestaw odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania z aktualnymi liczbami i danymi statystycznymi i przekazać je osobom kontaktującym się z mediami.

Konkluzja

Przed wywiadem dla mediów zastanów się jaką chcesz opowiedzieć historię, przećwicz ją i wykorzystaj. Reporterzy lubią kiedy fakty i liczby są przekazywane w zrozumiałym kontekście i tłumaczy je ciekawa historia.

Jeśli jesteś zainteresowany szkoleniem medialnym, prosimy o kontakt. Nasz telefon: 77 441 40 14.

Chcesz opowiedzieć ciekawą historię o swojej firmie?

Jaki tytuł miałaby książka o Twojej firmie? Byłby to kryminał, romans czy thriller polityczny?

Jeśli chcesz opowiedzieć historię o swojej firmie, zrób to sam. Nikt nie pamięta jej lepiej. Nikt nie wie co czuli i myśleli bohaterowie. Nikt nie zna ich prawdziwych motywacji.

Nie wiesz jak zacząć lub co powiedzieć jak skończysz? Zadaj sobie pytanie: "Co powinniśmy na koniec wiedzieć o Tobie, Twojej firmie lub tym, czym się zajmujesz?"

Nie upiększaj pierwszej wersji i nie próbuj niczego retuszować. Opowiedz jak jest tak jak najlepiej potrafisz – bez ozdobników czy inkrustacji. Niczego ukrywaj.

Kiedy skończysz, zapytaj siebie:

1. Jeśli jesteś głównym bohaterem tej opowieści – i tak prawdopodobnie jest – dlaczego mamy się tym zainteresować? Dlaczego to dla nas ważne? Dokonaj poprawek, które pokażą dlaczego powinniśmy poznać Twoją opowieść.

2. Czy są jakieś wątki, których wolałbyś nie ujawniać, gdyż obawiasz się negatywnych konsekwencji? Czego się boisz? Czy jest to realne zagrożenie? A może to tylko wymówka? Jeśli strach jest uzasadniony, czy i jak można zlikwidować zagrożenie? Czy to zwiększy wartość i atrakcyjność opowiadania? Wprowadź niezbędne poprawki.

3. Jak możesz skrócić swoją opowieść? Najczęściej mówimy za dużo. Co trzeba wyrzucić, żeby uwypuklić najważniejszy wątek? Odpowiedz na to pytanie z brutalną szczerością. Wyrzuć zbędne elementy. Ten proces przypomina ostrzenie noża lub nożyczek. Jeśli zrobisz to dobrze, Twoja historia będzie bardziej dobitna, wyrazista i przekonująca.

Po wprowadzeniu wszystkich zaproponowanych zmian Twoja opowieść jest gotowa do publikacji.

Chcesz opowiedzieć historię o swojej firmie? Zrób to sam. I powtarzaj ją na okrągło, gdyż większość z nas nie wysłucha jej od razu do końca. Ale jeśli Ty jej nie opowiesz, kto miałby to zrobić?

Mów własnym głosem

Macho z meksykańskiego serialu czy detektyw ze skandynawskiego kryminału? Diva z włoskiej opery czy piosenkarka z francuskiego kabaretu? Do kogo Ci bliżej?

Każdy z nas jest trochę inny. Myślimy inaczej. Mówimy inaczej. Chodzimy inaczej. Zachowujemy się inaczej.

Dlatego kiedy opowiadasz o sobie lub swojej firmie, ważne, żeby znaleźć własny styl tej opowieści.

Jak chcesz być postrzegany?

Chcesz być znany z tego, że masz najlepszy produkt czy najniższe ceny? Wszystkie Twoje produkty są takie same czy każdy jest wyjątkowy? Jesteś perfekcyjnym zawodowcem czy kreatywnym geniuszem inspirującym rzesze naśladowców?

Szukając własnego stylu opowieści odpowiedz sobie na sześć pytań:

1. Co robisz najlepiej?

2. Kto powinien Cię znać?

3. Co robisz z wyjątkową przyjemnością?

4. Z czego chcesz być znany?

5. Jaką potrzebę zaspokajasz?

6. Co daje sens Twojej pracy i życiu?

Publiczny wizerunek celebrytów i gwiazd rozrywki czasem znacznie różni się od tego jacy są w życiu prywatnym. Ale - moim zdaniem - to kim są prywatnie nie powinno za bardzo – jeżeli w ogóle – odbiegać od tego jak są widziani przez klientów i media.

Naśladowanie jest być może najwyższą formą pochlebstwa. Ale w publicznej komunikacji najlepszym sposobem wyróżnienia się jest mówienie własnym głosem.

Bądź sobą, nie udawaj kogoś innego.